Na een hoop gezaag en gedoe besliste onze directie onze leasingcontracten te laten aanpassen, zodat we nu ook recht hebben op winterbanden (of toch zij dit niet binnen al te korte tijd aan een nieuwe wagen toe zijn).

Het gevolg van die beslissing pas te nemen begin december is dat ik op mijn zoektocht naar winterbanden, die natuurlijk nergens meer te vinden/op voorraad zijn omdat alle slimme mensen er al lang besteld/opgelegd hebben, verschillende keren werd uitgelachen, verschillende keren mocht horen “maar madammeke toch” en nu op de wachtlijst sta bij de 3 dichtsbijzijnde bandencentrales (plaatsen 15 en verder)

Kent u dat: in de file, aan het licht of gewoon ergens onderweg en de persoon in de auto voor of naast u wil perse zijn ruiten schoonmaken zodat uw ruit vol gespetterd wordt en uzelf dus ook uw ruiten moet schoonmaken en de persoon achter of naast u op zijn beurt ….

Ik vraag me af of dit een complot is tussen de autoconstructeurs en de autosproeivloeistofproducenten, waarbij de autoconstructeurs de sproeiers zo ontwerpen dat er minstens 2 andere wagens mee besproeid worden en in ruil daarvoor delen in de winst van de autosproeivloeistofproducenten.

Aangezien ik deze week al elke ochtend mocht meegnieten van de ruitenkuisdrang van andere chauffeurs, stel ik voor dat we vanaf nu alleen nog onze ruiten sproeien wanneer we op onze oprit staan, zodat we daar geen anderen mee lastig vallen. En voordat de sukkelaars zonder oprit beginnen te klagen, die moeten dan maar een keer extra naar de carwash gaan.

Omdat ik voor de 3de dag op rij opstond met maagpijn waardoor de tranen me in de ogen stonden, besloot ik deze ochtend dat een bezoekje aan de dokter misschien geen slecht idee zou zijn.

Om iets voor 9 stond ik aan de praktijk, waar het spreekuur voor woensdag aangepast werdvan 9 naar 10u: vakantieregeling.
Geen nood, mijn schoonouders wonen in dezelfde straat en ik heb de sleutel dus ik zou daar wel even wachten.
Om iets voor 10 keerde ik op mijn stappen terug en zat als eerste in de wachtzaal.

20 min later komt plots dokter H binnengestormd met de medeling dat dokter B met vakantie is en dat er vandaag enkel zijn spreekuur is om 17u, ik mocht dus terug naar huis en vanavond nog eens terugkomen. Meneer was vergeten het briefje met die informatie op te hangen en ik had veel geluk dat hij toch nog even de wachtzaal kwam checken, want anders had ik daar nog lang kunnen zitten.

Ik weet dat me druk maken niet goed is voor mijn maag, die me dat echt niet in dank afnam, maar ik ben eigenlijk nogal nijdig.
Niet alleen heb ik tijd verloren en mag ik straks ook nog eens terug , dokter H staat erom bekend nooit op tijd te zijn en altijd ontzettend veel tijd te verdoen. Ik mag waarschijnlijk van geluk spreken als ik vanavond voor 19u terug buiten ben.

Edit: ik was voor 19 buiten, maar enkel omdat ik de tweede in lijn was. Dokter H. kwam eerst 20 min te laat binnen en deed er daarna nog 20 min over om zich klaar te maken voor de eerste patiënt.

Als je gedoemd bent het openbaar vervoer te gebruiken, en dan zeker de trein, kan je ze niet meer ontwijken: de trolleykes. En dat bedoel ik dan letterlijk. Want een mens met een trolley-aanhangsel is een gevaar voor zijn medemens. Zij kijken misschien zelf waar ze naartoe gaan, het trolleyke moet maar volgen en hoewel het aan hun arm/hand vasthangt zijn ze blijkbaar niet verantwoordelijk voor wat het onding veroorzaakt. Kinderen zijn daar iets beter in, en kinderen ben je gewend te moeten ontwijken. Maar van volwassenen verwacht je toch dat ze iets of wat bewust zijn van het feit dat het ding dat achter hen aan zwengelt een heel butterfly-effect maal 100 kan veroorzaken!

Toch niet blijkbaar, zoals mij gisteren opnieuw bewezen werd. Mijn collega met een mini-laptop trolleyke (“ahja want ik heb ooit een hernia gehad en kan dus absoluut geen rugzak of schoudertas dragen!”) is al een gevaar voor de mensheid op zich en we hebben de gewoonte aangenomen ver voor of achter haar te blijven lopen zolang ze in beweging is. 

Als dat dan nog gecombineerd wordt met een Eurostar terminal propvol gepensioneerden die een tripke naar de UK wel een leuk idee vonden maar met hun ondingen op wieltjes niet weten waar naartoe en toch om de één of andere reden gehaast zijn, word je gewoon letterlijk onderuit gehaald zonder dat je het kan zien aankomen, want ze vallen aan langs achter, de lafaards! Zo hup de hoek van hun trolleyke in het putje van je knie mikken en dan natuurlijk doen alsof jij niet bestaat wanneer je hulpeloos onderuit gaat.

Trolleykes. Net als fietskarren zouden ze moeten verboden worden.

Wel, iedereen is er tegenwoordig blijkbaar wild van, die “social media” en hoewel ik een verwoed gebruiker ben, ben ik een aantal dingen toch wel kotsbeu.

Zoals daar zijn:

- tweet een specifiek woord op Twitter en je wordt stante pede gevolgd door één of ander bedrijf dat spullen verkoopt die te gek om los te lopen zijn! (bijv “babyborrel” en je wordt direct gevolgd door @leukeletterslingers, “kinderen” en je wordt gevolgd door @supernanny of zoiets)

- is er iemand onrecht aangedaan? Op Facebook ermee! Maak een groep aan, roep en tier, en je zal wel veel aandacht krijgen.

- de pers die rondwaart: ze kunnen de realiteit nog niet scheiden van onnozele commentaar op de social media websites, en plaatsen dan maar brol in hun zogenaamde “kwaliteitskrant” met bij de haren getrokken onderzoeken over het gebruik van Social Media Websites (in de krant mét hoofdletter natuurlijk)

- post er iemand iets onnozel op een blog? Naar de haaien ermee! Eerst eens goed bewijzen waar die persoon fout zit, dan aandringen op een reactie, en dan verbaasd en verguisd zijn wanneer je lik op stuk krijgt.

Zou het niet fijn zijn dat mensen een cursus realiteit en netiquette krijgen voor ze toegang tot internet wordt toegestaan?

Ik weet dat mijn Huisgenoot last heeft van wat ik zelf af en toe een “negative attentionspan” noem.
Ik herinner me ook nog zijn antwoord “als ik het niet vergeet” toen ik hem vanmorgen nog speciaal even belde om te vragen het restafval en papier buiten te zetten.

Maar ondanks dat weten, ben ik toch behoorlijk pissig dat er in de garage nog steeds een zak restafval en een zak papier staan. Want hoe moeilijk kan het nu toch zijn om voor 10 luttele minuten te onthouden dat ge die dingen buiten moet zetten.

U kan er nog zo jeugdig uitzien als maar menselijk mogelijk is. Iedereen mag denken dat u geen dag over de houdbaarheidsdatum bent, u mag lopen, paardrijden, fitnessen, gewichtheffen tot u er bij doodvalt, u mag zo strak zijn als een twintigjarige, er is één ding dat altijd uw leeftijd verraadt.

En dat zijn uw handen. En hoe magerder hoe erger. De aders staan er op als ware uw hand een schatkaart waar enkel de rivieren op te vinden zijn. Als het warm is, is het nog erger. Dan moet geen enkele vampier moeite doen om een avondmaal te vinden.

U kan het verbergen, als u uw handen constant in de lucht houdt, want dan verdwijnen de aders als ijsblokjes in een mojito op een zonovergoten terras,  maar laat ons wel wezen: hoe idioot is dat niet?

Daar is geen chirurgie, geen botox, geen middel tegen opgewassen.  Tenzij handschoenen dragen maar dat is in deze eeuw ook redelijk belachelijk, vooral in de zomer.

Ergerlijk, erg, en niks aan te doen. Maar u hebt vast andere kwaliteiten, als ouder wordende vrouw. Al was het maar uw slecht karakter.

Op mijn verjaardag kreeg ik een fijn mailtje toegestuurd van een website waar ik lid ben. Als ik die dag iets bestelde bij La Redoute zou ik bij mijn bestelling een mooie Noukie’s knuffel krijgen als cadeautje. Ik had mijn oog al laten vallen op een leuk linnen rokje, en gezien de leuke extra korting die er intussen ook bij kwam bestelde ik alles via internet. Kortingcodes ingeven, actiecode ingeven, rokje en knuffels stonden netjes op mijn online bestellijstje dus klikte ik op bevestigen.

Een dagje later kwam er via mail bevestiging dat mijn pakje behandeld werd en alles OK was. Nog een dag later kreeg ik bevestiging dat het pakje verstuurd werd. De derde dag kwam het pakje aan, met daarin een catalogus en het rokje maar geen knuffel. Op de bijgevoegde besteldbon ook geen knuffel te bespeuren. Dus bel ik naar de klantendienst waar de dame aan de telefoon me weet te vertellen dat de actie voor de knuffel al verlopen is sinds oktober 2009. Unk? Waarom krijg ik die dan toegestuurd op 17 mei 2010? De dame kon me niet verder helpen maar gaf het probleem door aan de verkoopsdienst die me wel een alternatief zou voorstellen.

Na een aantal dagen stilte kreeg ik plots volgend mailtje:

Beste klant,

Ik geef gevolg aan uw telefonisch gesprek met één van onze telefonistes.

De aktiecode 6201 is niet meer geldig.

Ik herinner u eraan dat elke promotie slechts geldig is binnen een bepaalde termijn.

Met vriendelijke groeten,

Nathalie

Uw Internet consulente.

Whut? Is dat alles? Geen antwoord op mijn vraag hoe dit mogelijk was, geen alternatief, gewoon: de code is niet geldig, pech. Dus hebben ze mijn koppige kant ontmoet. Ik ga door tot ik iets krijg. De eerste mail die ze mocht ontvangen is de volgende:

Beste Nathalie,

In bijlage de e-mail die ik ontving op 17/05/2010 met de actiecode die ik gebruikte. Ook bij mijn bestelling op internet kwam er geen enkele mededeling dat deze code niet meer geldig zou zijn. De code en bijhorend geschenk werden op internet duidelijk aanvaard en correct omschreven op de bestelbon die ik te zien kreeg op het ogenblik van mijn bestelling DEZELFDE DAG NOG. Deels dankzij deze actiecode besloot ik trouwens tot bestelling van mijn product over te gaan.

Op GEEN ENKEL ogenblik is mij duidelijk gemaakt dat deze actiecode niet meer geldig zou zijn, tot mijn telefoon aan de klantendienst wegens ontbreken van het geschenk waar ik van overtuigd ben recht op te hebben.

Gezien deze situatie verwacht ik dat er een oplossing aangereikt wordt voor het ontbreken van het actiegeschenk waar ik duidelijk recht op had aangezien tot aan ontvangst van mijn pakket er NERGENS aangeduid stond dat deze code niet geldig zou zijn.

Alvast bedankt voor uw antwoord en medewerking.

Mvg,

Endimi

Als ik volgende week nog geen antwoord heb gaan ze nog een resem mailtjes op hun dak krijgen en een resem telefoontjes daaraan verbonden. Het zal ze leren foute mailings te sturen.

Gisteren ging ik samen met Endimi langs Casa. Zij was op zoek naar een verjaardagscadeau en ik keek wat rond omdat ik nog een cadeaubon had die volgens de bon overmorgen zou vervallen.Ik vond leuke marmeren onderzetters voor potten en een stel toffe kussens voor in de zetel (de 3 laatste die er nog waren). Degene die we bij de zetel kregen zijn na 4,5 jaar trouwe dienst toch wel aan vervanging toe. Ik zat flink over het budget van de bons, maar het waren echt toffe dingen, dus dat vond ik helemaal niet erg.

Bij de kassa aangekomen was het eerst Endimi’s beurt. En zoals je in haar blogpost al kon lezen, werd ze niet meteen vriendelijk behandeld en voor mij werd op die regel geen uitzondering gemaakt.
Eerst werd me met een zure blik en kingebaren duidelijk gemaakt dat er niet gewacht zou worden op Endimi die snel de vaas ging omruilen, maar dat ik moest voortmaken zodat ze mijn spullen kon afrekenen.
Toen ik mijn cadeaubon afgaf bleek er een probleem te zijn, na even heen en weer discussiëren met een collega (blijkbaar hadden ze in het weekend iets gelijkaardigs voorgehad en werd er toen naar de centrale gebeld) werd me door die collega toegesnauwd of ik niet wist waar die bons vandaan kwamen want dat er geen stempel op stond en dat ze zo niet zeker konden zijn dat er weldegelijk betaald was voor die bons. Aangezien ik ze van iemand cadeau gekregen had (is dat niet het hele punt van een cadeaubon) wist ik dat natuurlijk niet precies.
Ondertussen had het kassameisje de volgnummers van de bons opgeschreven en gaf ze me deze zonder verdere uitleg terug om me vervolgens het volledige bedrag aan te rekenen.

Toen ik om meer uitleg vroeg, bleek dat de gerant van de winkel er niet was en dat er dus niemand was om de geldigheid van de bons te controleren. Op mijn vraag wat ik dan eventueel kon doen om de situatie recht te zetten en waarom ze die nummers dan opgeschreven had, kwam er niet echt een duidelijk antwoord, het was in ieder geval niet mogelijk de zaken die ik wilde aankopen tijdelijk voor me opzij te houden tot er zekerheid was over de cadeaubons (ah neen, want er was nog niet betaald).
Het was overduidelijk dat het meisje niet liever wilde dan dat ik snel mijn aankopen betaalde en stopte met moeilijk doen, wat me prompt deed beslissen helemaal niets mee te nemen, waarbij ik op een zuur gezicht getrakteerd werd.

Ik moet zeggen dat ik behoorlijk teleurgesteld was in de manier waarop zowel ikzelf als Endimi behandeld werden.
Ik kan begrijpen dat volgens de regels die bons een stempel moeten krijgen, maar het kan toch niet zo zijn dat als je die bons cadeau krijgt je in de kou blijft staan als niet aan de regels voldaan werd.

Nog steeds een beetje boos heb ik het nummer van de hoofdzetel van Casa opgezocht en hen gebeld. Ik kreeg een vriendelijke dame aan de lijn die meteen mijn cadeubonnummers gecheckt heeft, me bevestigde dat ze nog tot eind van november geldig zijn en me bovendien liet weten dat de procedure is dat er bij twijfel over een cadeaubon naar het secretariaat gebeld moet worden en dat dit niet enkel maar door een gerant gedaan kan worden.
Ze verontschuldigde zich voor het feit dat ik niet correct behandeld was in de winkel in kwestie en raadde me aan het opnieuw te proberen in een ander filiaal en er daar op te staan dat ze meteen zouden bellen voor de bons, wat ik deze middag ook ga doen.

De eerlijkheid gebied te vermelden dat de vriendelijke dame van het Casa secretariaat mijn slechte winkelervaring misschien niet helemaal deed vergeten, maar er op zijn minst wel voor gezorgd heeft dat mijn humeur niet meer zwaar onder 0 was.

Gisteren moest ik op zoek naar een verjaardagscadeautje. Ik wist onmiddellijk waar ik het zou vinden: Casa was the place to be! En inderdaad: binnen de 2 minuten had ik de benodigdheden in mijn handen en trok ik gezwind naar de kassa.

Waar juffrouw de winkelbediende me tweetalig aansprak: “goeiedag, bonjour”, waardoor je automatisch aanneemt dat Nederlands de eerste taal is, dus ging ik verder in het Nederlands. Ze bekeek mijn aankopen nogal smalend en met een gezicht van “trut” vroeg ze in het Frans of er geen vazen in doos meer waren van degene die ik gekozen had. Ik had geen dozen zien staan en antwoordde dus, automatisch overschakelend naar Frans, dat ik het eigenlijk niet gezien had. Haar antwoord: “Je moet wel eerst die in doos nemen hé.” Verbouwereerd trok ik met mijn vaas terug naar de plaats waar ik ze gevonden had, waar er onder het rek gestopt inderdaad nog 1 vaas in doos bleek te staan. Toen ik 30 seconden later terug aan de kassa was bleek ze iemand anders al te bestellen, ook met niets dan problemen. Wegens een groeiend slecht humeur van mezelf en Zomermaantje die haar verhaal hier waarschijnlijk ook nog zal komen doen, besloot ik gewoon niets te kopen. En natuurlijk werden we hiervoor getrakteerd op een zuur gezicht.

Bij Blokker aan de overkant kon ik gelukkig even snel kiezen, en met vriendelijke service. Is het nu echt zover gekomen dat je dankbaar moet zijn om ergens te MOGEN winkelen?