Om iets voor 9 stond ik aan de praktijk, waar het spreekuur voor woensdag aangepast werdvan 9 naar 10u: vakantieregeling.
Geen nood, mijn schoonouders wonen in dezelfde straat en ik heb de sleutel dus ik zou daar wel even wachten.
Om iets voor 10 keerde ik op mijn stappen terug en zat als eerste in de wachtzaal.

20 min later komt plots dokter H binnengestormd met de medeling dat dokter B met vakantie is en dat er vandaag enkel zijn spreekuur is om 17u, ik mocht dus terug naar huis en vanavond nog eens terugkomen. Meneer was vergeten het briefje met die informatie op te hangen en ik had veel geluk dat hij toch nog even de wachtzaal kwam checken, want anders had ik daar nog lang kunnen zitten.

Ik weet dat me druk maken niet goed is voor mijn maag, die me dat echt niet in dank afnam, maar ik ben eigenlijk nogal nijdig.
Niet alleen heb ik tijd verloren en mag ik straks ook nog eens terug , dokter H staat erom bekend nooit op tijd te zijn en altijd ontzettend veel tijd te verdoen. Ik mag waarschijnlijk van geluk spreken als ik vanavond voor 19u terug buiten ben.

Edit: ik was voor 19 buiten, maar enkel omdat ik de tweede in lijn was. Dokter H. kwam eerst 20 min te laat binnen en deed er daarna nog 20 min over om zich klaar te maken voor de eerste patiënt.

Toch niet blijkbaar, zoals mij gisteren opnieuw bewezen werd. Mijn collega met een mini-laptop trolleyke (“ahja want ik heb ooit een hernia gehad en kan dus absoluut geen rugzak of schoudertas dragen!”) is al een gevaar voor de mensheid op zich en we hebben de gewoonte aangenomen ver voor of achter haar te blijven lopen zolang ze in beweging is. 

Als dat dan nog gecombineerd wordt met een Eurostar terminal propvol gepensioneerden die een tripke naar de UK wel een leuk idee vonden maar met hun ondingen op wieltjes niet weten waar naartoe en toch om de één of andere reden gehaast zijn, word je gewoon letterlijk onderuit gehaald zonder dat je het kan zien aankomen, want ze vallen aan langs achter, de lafaards! Zo hup de hoek van hun trolleyke in het putje van je knie mikken en dan natuurlijk doen alsof jij niet bestaat wanneer je hulpeloos onderuit gaat.

Trolleykes. Net als fietskarren zouden ze moeten verboden worden.

Zoals daar zijn:

- tweet een specifiek woord op Twitter en je wordt stante pede gevolgd door één of ander bedrijf dat spullen verkoopt die te gek om los te lopen zijn! (bijv “babyborrel” en je wordt direct gevolgd door @leukeletterslingers, “kinderen” en je wordt gevolgd door @supernanny of zoiets)

- is er iemand onrecht aangedaan? Op Facebook ermee! Maak een groep aan, roep en tier, en je zal wel veel aandacht krijgen.

- de pers die rondwaart: ze kunnen de realiteit nog niet scheiden van onnozele commentaar op de social media websites, en plaatsen dan maar brol in hun zogenaamde “kwaliteitskrant” met bij de haren getrokken onderzoeken over het gebruik van Social Media Websites (in de krant mét hoofdletter natuurlijk)

- post er iemand iets onnozel op een blog? Naar de haaien ermee! Eerst eens goed bewijzen waar die persoon fout zit, dan aandringen op een reactie, en dan verbaasd en verguisd zijn wanneer je lik op stuk krijgt.

Zou het niet fijn zijn dat mensen een cursus realiteit en netiquette krijgen voor ze toegang tot internet wordt toegestaan?

Maar ondanks dat weten, ben ik toch behoorlijk pissig dat er in de garage nog steeds een zak restafval en een zak papier staan. Want hoe moeilijk kan het nu toch zijn om voor 10 luttele minuten te onthouden dat ge die dingen buiten moet zetten.

En dat zijn uw handen. En hoe magerder hoe erger. De aders staan er op als ware uw hand een schatkaart waar enkel de rivieren op te vinden zijn. Als het warm is, is het nog erger. Dan moet geen enkele vampier moeite doen om een avondmaal te vinden.

U kan het verbergen, als u uw handen constant in de lucht houdt, want dan verdwijnen de aders als ijsblokjes in een mojito op een zonovergoten terras,  maar laat ons wel wezen: hoe idioot is dat niet?

Daar is geen chirurgie, geen botox, geen middel tegen opgewassen.  Tenzij handschoenen dragen maar dat is in deze eeuw ook redelijk belachelijk, vooral in de zomer.

Ergerlijk, erg, en niks aan te doen. Maar u hebt vast andere kwaliteiten, als ouder wordende vrouw. Al was het maar uw slecht karakter.

Een dagje later kwam er via mail bevestiging dat mijn pakje behandeld werd en alles OK was. Nog een dag later kreeg ik bevestiging dat het pakje verstuurd werd. De derde dag kwam het pakje aan, met daarin een catalogus en het rokje maar geen knuffel. Op de bijgevoegde besteldbon ook geen knuffel te bespeuren. Dus bel ik naar de klantendienst waar de dame aan de telefoon me weet te vertellen dat de actie voor de knuffel al verlopen is sinds oktober 2009. Unk? Waarom krijg ik die dan toegestuurd op 17 mei 2010? De dame kon me niet verder helpen maar gaf het probleem door aan de verkoopsdienst die me wel een alternatief zou voorstellen.

Na een aantal dagen stilte kreeg ik plots volgend mailtje:

Beste klant,

Ik geef gevolg aan uw telefonisch gesprek met één van onze telefonistes.

De aktiecode 6201 is niet meer geldig.

Ik herinner u eraan dat elke promotie slechts geldig is binnen een bepaalde termijn.

Met vriendelijke groeten,

Nathalie

Uw Internet consulente.

Whut? Is dat alles? Geen antwoord op mijn vraag hoe dit mogelijk was, geen alternatief, gewoon: de code is niet geldig, pech. Dus hebben ze mijn koppige kant ontmoet. Ik ga door tot ik iets krijg. De eerste mail die ze mocht ontvangen is de volgende:

Beste Nathalie,

In bijlage de e-mail die ik ontving op 17/05/2010 met de actiecode die ik gebruikte. Ook bij mijn bestelling op internet kwam er geen enkele mededeling dat deze code niet meer geldig zou zijn. De code en bijhorend geschenk werden op internet duidelijk aanvaard en correct omschreven op de bestelbon die ik te zien kreeg op het ogenblik van mijn bestelling DEZELFDE DAG NOG. Deels dankzij deze actiecode besloot ik trouwens tot bestelling van mijn product over te gaan.

Op GEEN ENKEL ogenblik is mij duidelijk gemaakt dat deze actiecode niet meer geldig zou zijn, tot mijn telefoon aan de klantendienst wegens ontbreken van het geschenk waar ik van overtuigd ben recht op te hebben.

Gezien deze situatie verwacht ik dat er een oplossing aangereikt wordt voor het ontbreken van het actiegeschenk waar ik duidelijk recht op had aangezien tot aan ontvangst van mijn pakket er NERGENS aangeduid stond dat deze code niet geldig zou zijn.

Alvast bedankt voor uw antwoord en medewerking.

Mvg,

Endimi

Als ik volgende week nog geen antwoord heb gaan ze nog een resem mailtjes op hun dak krijgen en een resem telefoontjes daaraan verbonden. Het zal ze leren foute mailings te sturen.

Bij de kassa aangekomen was het eerst Endimi’s beurt. En zoals je in haar blogpost al kon lezen, werd ze niet meteen vriendelijk behandeld en voor mij werd op die regel geen uitzondering gemaakt.
Eerst werd me met een zure blik en kingebaren duidelijk gemaakt dat er niet gewacht zou worden op Endimi die snel de vaas ging omruilen, maar dat ik moest voortmaken zodat ze mijn spullen kon afrekenen.
Toen ik mijn cadeaubon afgaf bleek er een probleem te zijn, na even heen en weer discussiëren met een collega (blijkbaar hadden ze in het weekend iets gelijkaardigs voorgehad en werd er toen naar de centrale gebeld) werd me door die collega toegesnauwd of ik niet wist waar die bons vandaan kwamen want dat er geen stempel op stond en dat ze zo niet zeker konden zijn dat er weldegelijk betaald was voor die bons. Aangezien ik ze van iemand cadeau gekregen had (is dat niet het hele punt van een cadeaubon) wist ik dat natuurlijk niet precies.
Ondertussen had het kassameisje de volgnummers van de bons opgeschreven en gaf ze me deze zonder verdere uitleg terug om me vervolgens het volledige bedrag aan te rekenen.

Toen ik om meer uitleg vroeg, bleek dat de gerant van de winkel er niet was en dat er dus niemand was om de geldigheid van de bons te controleren. Op mijn vraag wat ik dan eventueel kon doen om de situatie recht te zetten en waarom ze die nummers dan opgeschreven had, kwam er niet echt een duidelijk antwoord, het was in ieder geval niet mogelijk de zaken die ik wilde aankopen tijdelijk voor me opzij te houden tot er zekerheid was over de cadeaubons (ah neen, want er was nog niet betaald).
Het was overduidelijk dat het meisje niet liever wilde dan dat ik snel mijn aankopen betaalde en stopte met moeilijk doen, wat me prompt deed beslissen helemaal niets mee te nemen, waarbij ik op een zuur gezicht getrakteerd werd.

Ik moet zeggen dat ik behoorlijk teleurgesteld was in de manier waarop zowel ikzelf als Endimi behandeld werden.
Ik kan begrijpen dat volgens de regels die bons een stempel moeten krijgen, maar het kan toch niet zo zijn dat als je die bons cadeau krijgt je in de kou blijft staan als niet aan de regels voldaan werd.

Nog steeds een beetje boos heb ik het nummer van de hoofdzetel van Casa opgezocht en hen gebeld. Ik kreeg een vriendelijke dame aan de lijn die meteen mijn cadeubonnummers gecheckt heeft, me bevestigde dat ze nog tot eind van november geldig zijn en me bovendien liet weten dat de procedure is dat er bij twijfel over een cadeaubon naar het secretariaat gebeld moet worden en dat dit niet enkel maar door een gerant gedaan kan worden.
Ze verontschuldigde zich voor het feit dat ik niet correct behandeld was in de winkel in kwestie en raadde me aan het opnieuw te proberen in een ander filiaal en er daar op te staan dat ze meteen zouden bellen voor de bons, wat ik deze middag ook ga doen.

De eerlijkheid gebied te vermelden dat de vriendelijke dame van het Casa secretariaat mijn slechte winkelervaring misschien niet helemaal deed vergeten, maar er op zijn minst wel voor gezorgd heeft dat mijn humeur niet meer zwaar onder 0 was.

Waar juffrouw de winkelbediende me tweetalig aansprak: “goeiedag, bonjour”, waardoor je automatisch aanneemt dat Nederlands de eerste taal is, dus ging ik verder in het Nederlands. Ze bekeek mijn aankopen nogal smalend en met een gezicht van “trut” vroeg ze in het Frans of er geen vazen in doos meer waren van degene die ik gekozen had. Ik had geen dozen zien staan en antwoordde dus, automatisch overschakelend naar Frans, dat ik het eigenlijk niet gezien had. Haar antwoord: “Je moet wel eerst die in doos nemen hé.” Verbouwereerd trok ik met mijn vaas terug naar de plaats waar ik ze gevonden had, waar er onder het rek gestopt inderdaad nog 1 vaas in doos bleek te staan. Toen ik 30 seconden later terug aan de kassa was bleek ze iemand anders al te bestellen, ook met niets dan problemen. Wegens een groeiend slecht humeur van mezelf en Zomermaantje die haar verhaal hier waarschijnlijk ook nog zal komen doen, besloot ik gewoon niets te kopen. En natuurlijk werden we hiervoor getrakteerd op een zuur gezicht.

Bij Blokker aan de overkant kon ik gelukkig even snel kiezen, en met vriendelijke service. Is het nu echt zover gekomen dat je dankbaar moet zijn om ergens te MOGEN winkelen?

Hooikoorts is back in town en wat blijkt? De huidige generatie twintigers en dertigers heeft daar serieus wat last van!

En neen hoor, Hanne kan niet gewoon hooikoorts hebben want dan moet je maar zo’n leuke spuit gaan vragen aan meneer doktoor en klaar is kees, neen neen Hanne is ook nog allergisch aan andere onbenoemde dingen (ambetante venten? examens? mijn ouders?) waardoor dat spuitje alles erger zou maken!

Ik heb al lang nagedacht over wie de schuldige zou kunnen zijn voor die vreselijke hooikoorts en ik heb een oplossing!
Het is allemaal de schuld van de mens! De mens is veel te proper! Ja, ik zie u wel zitten ja, met uw keurig huis, nette tuin en uw kinderen die absoluut niet vuil mogen worden en waarbij je angstvallig elk vlekje modder meteen wegpoetst.
Jij hebt mijn lente en zomer verkloot!

En mijn buren die een berk in hun tuin hebben doen er ook niet veel goeds aan…

Niezende en snuitende groet.

Minstens 2 keer per jaar heeft deze vergadering plaats in de gebouwen van de klant in Londen.

Eerder dit jaar werd mijn aanwezigheid door de finance and administration director in vraag gesteld, aangezien er in het licht van de financiële crisis toch bespaard moest worden. Over het last minute bestellen van vliegtuigtickets die 3 keer duurder zijn dan Eurostar tickets werd toen niet gesproken.

Op dat moment was er genoeg tegenwind (zowel van mijn chef als van de sales director) om die vraag te counteren en ik mocht dus zoals gebruikelijk (ik ga al 2 jaar elke keer mee en mijn voorgansters zijn ook steeds meegemogen).

Begin mei is er opnieuw een vergadering in Londen en opnieuw werd mijn aanwezigheid in vraag gesteld, ook al is de reis deze keer met de Eurostar gepland.

Jammer genoeg is de sales director ervan overtuigd dat het briefen van een collega wel voldoende is voor die vergadering. Mijn chef en de te briefen collega zijn het daar niet mee eens, maar ze hebben haar (n+1 die het daar eerst ook niet mee eens was) blijkbaar wel overtuigd dat mijn aanwezigheid niet noodzakelijk is. Gevolg: ik zou deze keer niet mee mogen, wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik volgende keer niet mee mag … maar volgende keer is de vergadering normaal gezien in Warschau en bovendien eens een precedent geschept is…

Oh ja, en de sales mogen natuurlijk wel met 2 naar die vergadering …

.

Met 1 ding hebben ze echter geen rekening gehouden, info die blijkbaar enkel tot bij mij geraakt is, mijn vaste contactpersoon die om de dagelijkse contacten te vergemakkelijken daar aanwezig zal zijn.

Een nieuw wapen in de handen van mijn chef, ik ben eens benieuwd.

Wat het meest dwars zit aan heel de situatie is het gevoel van overbodigheid waarmee ik achter blijf. Iets wat toch behoorlijk steekt nadat ik tijdens het zwangerschapsverlof van mijn collega spontaan en zonder morren een deel van het takenpakket van haar vervangster heb overgenomen, om haar een beetje te ontlasten en haar overgang naar een nieuwe functie te vergemakkelijken. Dit is in mijn ogen zeker geen blijk van vertrouwen in en appreciatie van mijn werk.

Edit: vandaag bevestiging gekregen dat ik deze keer meemag, maar dat het vanaf nu keer per keer bekeken zal worden of ik mee mag.