Waarom je beter niet in een catalogus koopt…

Op mijn verjaardag kreeg ik een fijn mailtje toegestuurd van een website waar ik lid ben. Als ik die dag iets bestelde bij La Redoute zou ik bij mijn bestelling een mooie Noukie’s knuffel krijgen als cadeautje. Ik had mijn oog al laten vallen op een leuk linnen rokje, en gezien de leuke extra korting die er intussen ook bij kwam bestelde ik alles via internet. Kortingcodes ingeven, actiecode ingeven, rokje en knuffels stonden netjes op mijn online bestellijstje dus klikte ik op bevestigen.

Een dagje later kwam er via mail bevestiging dat mijn pakje behandeld werd en alles OK was. Nog een dag later kreeg ik bevestiging dat het pakje verstuurd werd. De derde dag kwam het pakje aan, met daarin een catalogus en het rokje maar geen knuffel. Op de bijgevoegde besteldbon ook geen knuffel te bespeuren. Dus bel ik naar de klantendienst waar de dame aan de telefoon me weet te vertellen dat de actie voor de knuffel al verlopen is sinds oktober 2009. Unk? Waarom krijg ik die dan toegestuurd op 17 mei 2010? De dame kon me niet verder helpen maar gaf het probleem door aan de verkoopsdienst die me wel een alternatief zou voorstellen.

Na een aantal dagen stilte kreeg ik plots volgend mailtje:

Beste klant,

Ik geef gevolg aan uw telefonisch gesprek met één van onze telefonistes.

De aktiecode 6201 is niet meer geldig.

Ik herinner u eraan dat elke promotie slechts geldig is binnen een bepaalde termijn.

Met vriendelijke groeten,

Nathalie

Uw Internet consulente.

Whut? Is dat alles? Geen antwoord op mijn vraag hoe dit mogelijk was, geen alternatief, gewoon: de code is niet geldig, pech. Dus hebben ze mijn koppige kant ontmoet. Ik ga door tot ik iets krijg. De eerste mail die ze mocht ontvangen is de volgende:

Beste Nathalie,

In bijlage de e-mail die ik ontving op 17/05/2010 met de actiecode die ik gebruikte. Ook bij mijn bestelling op internet kwam er geen enkele mededeling dat deze code niet meer geldig zou zijn. De code en bijhorend geschenk werden op internet duidelijk aanvaard en correct omschreven op de bestelbon die ik te zien kreeg op het ogenblik van mijn bestelling DEZELFDE DAG NOG. Deels dankzij deze actiecode besloot ik trouwens tot bestelling van mijn product over te gaan.

Op GEEN ENKEL ogenblik is mij duidelijk gemaakt dat deze actiecode niet meer geldig zou zijn, tot mijn telefoon aan de klantendienst wegens ontbreken van het geschenk waar ik van overtuigd ben recht op te hebben.

Gezien deze situatie verwacht ik dat er een oplossing aangereikt wordt voor het ontbreken van het actiegeschenk waar ik duidelijk recht op had aangezien tot aan ontvangst van mijn pakket er NERGENS aangeduid stond dat deze code niet geldig zou zijn.

Alvast bedankt voor uw antwoord en medewerking.

Mvg,

Endimi

Als ik volgende week nog geen antwoord heb gaan ze nog een resem mailtjes op hun dak krijgen en een resem telefoontjes daaraan verbonden. Het zal ze leren foute mailings te sturen.

mei 25th, 2010 by Endimi | 29 Comments »

Vergiftigd geschenk?

Gisteren ging ik samen met Endimi langs Casa. Zij was op zoek naar een verjaardagscadeau en ik keek wat rond omdat ik nog een cadeaubon had die volgens de bon overmorgen zou vervallen.Ik vond leuke marmeren onderzetters voor potten en een stel toffe kussens voor in de zetel (de 3 laatste die er nog waren). Degene die we bij de zetel kregen zijn na 4,5 jaar trouwe dienst toch wel aan vervanging toe. Ik zat flink over het budget van de bons, maar het waren echt toffe dingen, dus dat vond ik helemaal niet erg.

Bij de kassa aangekomen was het eerst Endimi’s beurt. En zoals je in haar blogpost al kon lezen, werd ze niet meteen vriendelijk behandeld en voor mij werd op die regel geen uitzondering gemaakt.
Eerst werd me met een zure blik en kingebaren duidelijk gemaakt dat er niet gewacht zou worden op Endimi die snel de vaas ging omruilen, maar dat ik moest voortmaken zodat ze mijn spullen kon afrekenen.
Toen ik mijn cadeaubon afgaf bleek er een probleem te zijn, na even heen en weer discussiëren met een collega (blijkbaar hadden ze in het weekend iets gelijkaardigs voorgehad en werd er toen naar de centrale gebeld) werd me door die collega toegesnauwd of ik niet wist waar die bons vandaan kwamen want dat er geen stempel op stond en dat ze zo niet zeker konden zijn dat er weldegelijk betaald was voor die bons. Aangezien ik ze van iemand cadeau gekregen had (is dat niet het hele punt van een cadeaubon) wist ik dat natuurlijk niet precies.
Ondertussen had het kassameisje de volgnummers van de bons opgeschreven en gaf ze me deze zonder verdere uitleg terug om me vervolgens het volledige bedrag aan te rekenen.

Toen ik om meer uitleg vroeg, bleek dat de gerant van de winkel er niet was en dat er dus niemand was om de geldigheid van de bons te controleren. Op mijn vraag wat ik dan eventueel kon doen om de situatie recht te zetten en waarom ze die nummers dan opgeschreven had, kwam er niet echt een duidelijk antwoord, het was in ieder geval niet mogelijk de zaken die ik wilde aankopen tijdelijk voor me opzij te houden tot er zekerheid was over de cadeaubons (ah neen, want er was nog niet betaald).
Het was overduidelijk dat het meisje niet liever wilde dan dat ik snel mijn aankopen betaalde en stopte met moeilijk doen, wat me prompt deed beslissen helemaal niets mee te nemen, waarbij ik op een zuur gezicht getrakteerd werd.

Ik moet zeggen dat ik behoorlijk teleurgesteld was in de manier waarop zowel ikzelf als Endimi behandeld werden.
Ik kan begrijpen dat volgens de regels die bons een stempel moeten krijgen, maar het kan toch niet zo zijn dat als je die bons cadeau krijgt je in de kou blijft staan als niet aan de regels voldaan werd.

Nog steeds een beetje boos heb ik het nummer van de hoofdzetel van Casa opgezocht en hen gebeld. Ik kreeg een vriendelijke dame aan de lijn die meteen mijn cadeubonnummers gecheckt heeft, me bevestigde dat ze nog tot eind van november geldig zijn en me bovendien liet weten dat de procedure is dat er bij twijfel over een cadeaubon naar het secretariaat gebeld moet worden en dat dit niet enkel maar door een gerant gedaan kan worden.
Ze verontschuldigde zich voor het feit dat ik niet correct behandeld was in de winkel in kwestie en raadde me aan het opnieuw te proberen in een ander filiaal en er daar op te staan dat ze meteen zouden bellen voor de bons, wat ik deze middag ook ga doen.

De eerlijkheid gebied te vermelden dat de vriendelijke dame van het Casa secretariaat mijn slechte winkelervaring misschien niet helemaal deed vergeten, maar er op zijn minst wel voor gezorgd heeft dat mijn humeur niet meer zwaar onder 0 was.

mei 18th, 2010 by Zomermaantje | 11 Comments »

Wat zijn die winkelbediendes toch vriendelijk!

Gisteren moest ik op zoek naar een verjaardagscadeautje. Ik wist onmiddellijk waar ik het zou vinden: Casa was the place to be! En inderdaad: binnen de 2 minuten had ik de benodigdheden in mijn handen en trok ik gezwind naar de kassa.

Waar juffrouw de winkelbediende me tweetalig aansprak: “goeiedag, bonjour”, waardoor je automatisch aanneemt dat Nederlands de eerste taal is, dus ging ik verder in het Nederlands. Ze bekeek mijn aankopen nogal smalend en met een gezicht van “trut” vroeg ze in het Frans of er geen vazen in doos meer waren van degene die ik gekozen had. Ik had geen dozen zien staan en antwoordde dus, automatisch overschakelend naar Frans, dat ik het eigenlijk niet gezien had. Haar antwoord: “Je moet wel eerst die in doos nemen hé.” Verbouwereerd trok ik met mijn vaas terug naar de plaats waar ik ze gevonden had, waar er onder het rek gestopt inderdaad nog 1 vaas in doos bleek te staan. Toen ik 30 seconden later terug aan de kassa was bleek ze iemand anders al te bestellen, ook met niets dan problemen. Wegens een groeiend slecht humeur van mezelf en Zomermaantje die haar verhaal hier waarschijnlijk ook nog zal komen doen, besloot ik gewoon niets te kopen. En natuurlijk werden we hiervoor getrakteerd op een zuur gezicht.

Bij Blokker aan de overkant kon ik gelukkig even snel kiezen, en met vriendelijke service. Is het nu echt zover gekomen dat je dankbaar moet zijn om ergens te MOGEN winkelen?

mei 18th, 2010 by Endimi | 6 Comments »

Hooikoorts

Al een paar weken druipt het snot uit mijn neus, moet ik om de haverklap niezen, jeuken mijn ogen voor dood en is mijn lenzen aandoen een vreselijke opdracht.

Hooikoorts is back in town en wat blijkt? De huidige generatie twintigers en dertigers heeft daar serieus wat last van!

En neen hoor, Hanne kan niet gewoon hooikoorts hebben want dan moet je maar zo’n leuke spuit gaan vragen aan meneer doktoor en klaar is kees, neen neen Hanne is ook nog allergisch aan andere onbenoemde dingen (ambetante venten? examens? mijn ouders?) waardoor dat spuitje alles erger zou maken!

Ik heb al lang nagedacht over wie de schuldige zou kunnen zijn voor die vreselijke hooikoorts en ik heb een oplossing!
Het is allemaal de schuld van de mens! De mens is veel te proper! Ja, ik zie u wel zitten ja, met uw keurig huis, nette tuin en uw kinderen die absoluut niet vuil mogen worden en waarbij je angstvallig elk vlekje modder meteen wegpoetst.
Jij hebt mijn lente en zomer verkloot!

En mijn buren die een berk in hun tuin hebben doen er ook niet veel goeds aan…

Niezende en snuitende groet.

april 26th, 2010 by Hanne | 9 Comments »

Teleurgesteld maar nog niet verslagen

Elk kwartaal hebben we een meeting met grote klant om het voorbij kwartaal te bespreken, waarbij ik het operationele stuk voor mijn rekening neem.

Minstens 2 keer per jaar heeft deze vergadering plaats in de gebouwen van de klant in Londen.

Eerder dit jaar werd mijn aanwezigheid door de finance and administration director in vraag gesteld, aangezien er in het licht van de financiële crisis toch bespaard moest worden. Over het last minute bestellen van vliegtuigtickets die 3 keer duurder zijn dan Eurostar tickets werd toen niet gesproken.

Op dat moment was er genoeg tegenwind (zowel van mijn chef als van de sales director) om die vraag te counteren en ik mocht dus zoals gebruikelijk (ik ga al 2 jaar elke keer mee en mijn voorgansters zijn ook steeds meegemogen).

Begin mei is er opnieuw een vergadering in Londen en opnieuw werd mijn aanwezigheid in vraag gesteld, ook al is de reis deze keer met de Eurostar gepland.

Jammer genoeg is de sales director ervan overtuigd dat het briefen van een collega wel voldoende is voor die vergadering. Mijn chef en de te briefen collega zijn het daar niet mee eens, maar ze hebben haar (n+1 die het daar eerst ook niet mee eens was) blijkbaar wel overtuigd dat mijn aanwezigheid niet noodzakelijk is. Gevolg: ik zou deze keer niet mee mogen, wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik volgende keer niet mee mag … maar volgende keer is de vergadering normaal gezien in Warschau en bovendien eens een precedent geschept is…

Oh ja, en de sales mogen natuurlijk wel met 2 naar die vergadering …

.

Met 1 ding hebben ze echter geen rekening gehouden, info die blijkbaar enkel tot bij mij geraakt is, mijn vaste contactpersoon die om de dagelijkse contacten te vergemakkelijken daar aanwezig zal zijn.

Een nieuw wapen in de handen van mijn chef, ik ben eens benieuwd.

Wat het meest dwars zit aan heel de situatie is het gevoel van overbodigheid waarmee ik achter blijf. Iets wat toch behoorlijk steekt nadat ik tijdens het zwangerschapsverlof van mijn collega spontaan en zonder morren een deel van het takenpakket van haar vervangster heb overgenomen, om haar een beetje te ontlasten en haar overgang naar een nieuwe functie te vergemakkelijken. Dit is in mijn ogen zeker geen blijk van vertrouwen in en appreciatie van mijn werk.

Edit: vandaag bevestiging gekregen dat ik deze keer meemag, maar dat het vanaf nu keer per keer bekeken zal worden of ik mee mag.

april 21st, 2010 by Zomermaantje | 7 Comments »

De slabbetjes van één

Eind maart was het na lang wachten eindelijk zo ver: in de brievenbus stak een grote envelop met daarin een prachtig slabbetje van één. De opdruk: De slimste mens ter wereld. Niet slecht, we hadden 3 keuzes opgegeven en het was niet onze eerste keus, maar wel één van onze favorietjes.

Het slabbetje werd dus onmiddellijk in gebruik genomen op BGGD26 die avond. En met een refluxkindje duurde het natuurlijk niet lang voor ik het ding in de was moest doen. Zoals bij alle slabbetjes een katoenwasje op gematigde temperatuur (zeker met die opdruk en de synthetische stoffen en zo), en daarna met de rest van het babygerief in de droogkast, ook op gematigde temperatuur (synthetisch programma).

En wat bleek? Het katoenen biesje rondom is gekrompen!

Dus nu heb ik een frommelding met ergens daarop De slimste mens ter wereld. Maar het ziet er dom uit.

Wordt er tegenwoordig nog iets gemaakt dat niet gigantisch krimpt? Hmpf!

april 20th, 2010 by Endimi | 19 Comments »

Bakfiets

Fietskar… hoe noemt ge het? Alles waar kinders kunnen ingestouwd worden en waar een ouder op  zit te trappen. En niet zomaar te trappen. Neeeeh, peddelen alsof men de Mont Ventoux opmoet. Verbeten blik, onderwijl angstig achterom kijkend of de vruchten der lendenen zich geen oog uitbleiten van ellende .

Wat meebrengt dat er gezwalkt wordt. En niet zomaar gezwalkt, want daar zijn de net-leren-fietsertjes natuurlijk kampioen in. Breek me de bek daar niet over open. Ze hebben een helmpje op, dat schreeuwt: ‘rijd mij niet aan’, en natuurlijk zou ik het nooit met opzet doen, alhoewel de verleiding soms groot is want we moeten toegeven dat de meeste kinderen niet van het soort zijn dat men er een nobelprijs ter verbetering van het menselijke ras voor zou toekennen.

Maar ik dwaal af, de bakfiets dus. En het zwalken. Dat zwalkt dus een eind op, terwijl u, of ik, als NORMALE ouder het kind gewoon met de auto naar school brengt.

Tenzij u door het lot of modegril behept bent met een Fiat 500 kan u er onmogelijk naast. U rest dralen aan 10 per uur. Om de kar met bleitende koters niet van de weg te duwen. En derhalve komt u te laat op school. Terwijl u netjes op tijd vertrokken was.

Maar nee, u mag gewoon aan een slakkentempo de Groene Medemens achtervolgen, zicht op zijn/haar moment van zinsverbijstering dat zich nu in het laag bij de grondse karretje zeer bedreigd voelt door de VROEM  van ongeduld naast zich.

En terwijl we dan allen in het zweet op school aan komen, de groene vader door zijn inspanning, ik van frustratie, vraag ik mij af wat het milieuvriendelijkste is. Want MIJN agitatiezweet is voorzekers veel schadelijker voor de omgeving, Mijn omgeving dan toch.

april 12th, 2010 by De Huisvrouw | 13 Comments »

Sadistisch

Binnen komen met 10 champagneglazen en enthousiast zeggen dat je naast taart ook voor drank gezorgd hebt. Veelbelovend en met veel gerinkel meerdere flessen op de tafel zetten en zeggen ‘er is genoeg voor iedereen’. Uitschenken, proeven en zeggen dat het smaakt.

Dat is zowel belachelijk, sadistisch én onnozel als het om Piet Piraat bubbels met appelsmaak blijkt te gaan.

april 2nd, 2010 by Miss Hiepentriet | 8 Comments »

Discriminatie in 3D

Als 3D gehandicapte (ik kan geen 3D films zien zonder ziek te worden, fijn neveneffectje van mijn motion sickness) voel ik me zwaar gediscrimineerd door de beslissing van Kinepolis om in Gent (en blijkbaar ook in Leuven) “Alice in Wonderland” maar 4 dagen gewoon te spelen en sinds vorige zondag enkel nog in 3D.
Deze beslissing is het gevolg van het kleine aantal zalen en het feit dat ze liever aan de vraag naar 3D-vertoningen tegemoet komen (met de hogere prijs die ze daarvoor kunnen vragen, niet verwonderlijk)

Op mijn vraag of dit in de toekomst met ander films die ook in 3D uitkomen ook het geval zou zijn, kreeg ik zelfs te horen dat sommige films waarschijnlijk enkel in 3D getoond zullen worden.
Als dat werkelijk zo is, moet ik misschien maar een facebook-groep oprichten om alle mensen met een 3D handicap te verenigen en in het lang en breed te klagen over het feit dat we gediscrimineerd worden…

Concreet wil dit zeggend dat ik in de toekomst vaker een bezoekje zal brengen aan Kinepolis Kortrijk, want Antwerpen is een beetje ver om geregeld een bezoekje te brengen en met Brussel heb ik zulke slechte ervaringen dat ik daar enkel kom als het niet anders kan…

maart 16th, 2010 by Zomermaantje | 17 Comments »

Verzamelde ergernissen

Een schrijver publiceert op regelmatige tijdstippen zijn verzameld werk.  Ik laat u genieten van mijn verzamelde ergernissen de laatste weken.

Zoals daar zijn :

mensen die keer op keer te veel boter op hun mes nemen  en dan de overschot maar aan de rand van het botervlootje smeren

mensen die massaal kabaal maken als jij lekker ligt te slapen maar woedend reageren als jij ’s ochtends ook maar het minste gerucht maakt

mensen die te lui zijn om de papiertjes van een pleistertje in de vuilbak te gooien als ze ocharme een klein sneetje in hun vinger hebben (jahaa, ze denken dan dat de dood nabij is)

mensen die iets nodig hebben dat achter in de kast staat, de halve kast leegladen, nemen wat ze nodig hebben en de rest gewoon op het aanrecht laten staan

mensen die te lui zijn om iets te zoeken (aka “ik zie het niet zenne”)

mensen die keer op keer een vies nat washandje achterlaten op de rand van de badkuip

mensen die niet in staat zijn om zonder morsen a) een drankje in te schenken b) eten op te scheppen c) te drinken d) te eten  en dan nog ongegeneerd hun rotzooi achterlaten op je pasgereinigde a) aanrecht b) vloer c) salontafel d)…

mensen die elke keer een halve kop koffie op de grond gooien als ze de vaatwasser inladen en zich dan te goed voelen om die vieze boel even op te vegen

mensen die denken dat de wereld rond hen draait

mensen die kleren aandoen die 2 maten te klein zijn

en ik heb er nog veeeeeeeeeeeeeeeeeeel meer.

maart 16th, 2010 by Annliesbet | 12 Comments »