Eind maart was het na lang wachten eindelijk zo ver: in de brievenbus stak een grote envelop met daarin een prachtig slabbetje van één. De opdruk: De slimste mens ter wereld. Niet slecht, we hadden 3 keuzes opgegeven en het was niet onze eerste keus, maar wel één van onze favorietjes.

Het slabbetje werd dus onmiddellijk in gebruik genomen op BGGD26 die avond. En met een refluxkindje duurde het natuurlijk niet lang voor ik het ding in de was moest doen. Zoals bij alle slabbetjes een katoenwasje op gematigde temperatuur (zeker met die opdruk en de synthetische stoffen en zo), en daarna met de rest van het babygerief in de droogkast, ook op gematigde temperatuur (synthetisch programma).

En wat bleek? Het katoenen biesje rondom is gekrompen!

Dus nu heb ik een frommelding met ergens daarop De slimste mens ter wereld. Maar het ziet er dom uit.

Wordt er tegenwoordig nog iets gemaakt dat niet gigantisch krimpt? Hmpf!

Fietskar… hoe noemt ge het? Alles waar kinders kunnen ingestouwd worden en waar een ouder op  zit te trappen. En niet zomaar te trappen. Neeeeh, peddelen alsof men de Mont Ventoux opmoet. Verbeten blik, onderwijl angstig achterom kijkend of de vruchten der lendenen zich geen oog uitbleiten van ellende .

Wat meebrengt dat er gezwalkt wordt. En niet zomaar gezwalkt, want daar zijn de net-leren-fietsertjes natuurlijk kampioen in. Breek me de bek daar niet over open. Ze hebben een helmpje op, dat schreeuwt: ‘rijd mij niet aan’, en natuurlijk zou ik het nooit met opzet doen, alhoewel de verleiding soms groot is want we moeten toegeven dat de meeste kinderen niet van het soort zijn dat men er een nobelprijs ter verbetering van het menselijke ras voor zou toekennen.

Maar ik dwaal af, de bakfiets dus. En het zwalken. Dat zwalkt dus een eind op, terwijl u, of ik, als NORMALE ouder het kind gewoon met de auto naar school brengt.

Tenzij u door het lot of modegril behept bent met een Fiat 500 kan u er onmogelijk naast. U rest dralen aan 10 per uur. Om de kar met bleitende koters niet van de weg te duwen. En derhalve komt u te laat op school. Terwijl u netjes op tijd vertrokken was.

Maar nee, u mag gewoon aan een slakkentempo de Groene Medemens achtervolgen, zicht op zijn/haar moment van zinsverbijstering dat zich nu in het laag bij de grondse karretje zeer bedreigd voelt door de VROEM  van ongeduld naast zich.

En terwijl we dan allen in het zweet op school aan komen, de groene vader door zijn inspanning, ik van frustratie, vraag ik mij af wat het milieuvriendelijkste is. Want MIJN agitatiezweet is voorzekers veel schadelijker voor de omgeving, Mijn omgeving dan toch.

Binnen komen met 10 champagneglazen en enthousiast zeggen dat je naast taart ook voor drank gezorgd hebt. Veelbelovend en met veel gerinkel meerdere flessen op de tafel zetten en zeggen ‘er is genoeg voor iedereen’. Uitschenken, proeven en zeggen dat het smaakt.

Dat is zowel belachelijk, sadistisch én onnozel als het om Piet Piraat bubbels met appelsmaak blijkt te gaan.

Als 3D gehandicapte (ik kan geen 3D films zien zonder ziek te worden, fijn neveneffectje van mijn motion sickness) voel ik me zwaar gediscrimineerd door de beslissing van Kinepolis om in Gent (en blijkbaar ook in Leuven) “Alice in Wonderland” maar 4 dagen gewoon te spelen en sinds vorige zondag enkel nog in 3D.
Deze beslissing is het gevolg van het kleine aantal zalen en het feit dat ze liever aan de vraag naar 3D-vertoningen tegemoet komen (met de hogere prijs die ze daarvoor kunnen vragen, niet verwonderlijk)

Op mijn vraag of dit in de toekomst met ander films die ook in 3D uitkomen ook het geval zou zijn, kreeg ik zelfs te horen dat sommige films waarschijnlijk enkel in 3D getoond zullen worden.
Als dat werkelijk zo is, moet ik misschien maar een facebook-groep oprichten om alle mensen met een 3D handicap te verenigen en in het lang en breed te klagen over het feit dat we gediscrimineerd worden…

Concreet wil dit zeggend dat ik in de toekomst vaker een bezoekje zal brengen aan Kinepolis Kortrijk, want Antwerpen is een beetje ver om geregeld een bezoekje te brengen en met Brussel heb ik zulke slechte ervaringen dat ik daar enkel kom als het niet anders kan…

Een schrijver publiceert op regelmatige tijdstippen zijn verzameld werk.  Ik laat u genieten van mijn verzamelde ergernissen de laatste weken.

Zoals daar zijn :

mensen die keer op keer te veel boter op hun mes nemen  en dan de overschot maar aan de rand van het botervlootje smeren

mensen die massaal kabaal maken als jij lekker ligt te slapen maar woedend reageren als jij ’s ochtends ook maar het minste gerucht maakt

mensen die te lui zijn om de papiertjes van een pleistertje in de vuilbak te gooien als ze ocharme een klein sneetje in hun vinger hebben (jahaa, ze denken dan dat de dood nabij is)

mensen die iets nodig hebben dat achter in de kast staat, de halve kast leegladen, nemen wat ze nodig hebben en de rest gewoon op het aanrecht laten staan

mensen die te lui zijn om iets te zoeken (aka “ik zie het niet zenne”)

mensen die keer op keer een vies nat washandje achterlaten op de rand van de badkuip

mensen die niet in staat zijn om zonder morsen a) een drankje in te schenken b) eten op te scheppen c) te drinken d) te eten  en dan nog ongegeneerd hun rotzooi achterlaten op je pasgereinigde a) aanrecht b) vloer c) salontafel d)…

mensen die elke keer een halve kop koffie op de grond gooien als ze de vaatwasser inladen en zich dan te goed voelen om die vieze boel even op te vegen

mensen die denken dat de wereld rond hen draait

mensen die kleren aandoen die 2 maten te klein zijn

en ik heb er nog veeeeeeeeeeeeeeeeeeel meer.

Raam open, een ventilator onder haar bureau en eentje erboven op.
Nee niet in de zomer. Vandaag, heute, aujourd’hui!
Ze zit hier in een knielange katoenen rok, zonder kousen.
Een linnen blouse met korte mouwen en halfopen schoenen.

“Maar nee ik heb geen vapeurkes hoor, ik ben nog maar 36 jaar” kweelt ze me toe.
Ik zwijg en denk “ge ziet er nochtans 49 uit”.
Ze zucht uitgebreid en rolt met haar ogen als ik voor de tweede keer vraag om het raam toe te doen.

Moest ik het niet zo koud hebben, ik zou koken.

hebben ze nu blijkbaar de Polliwalks uitgevonden.  Alsof die afschuwelijke Crocs nog niet erg genoeg waren.

De Polliwalks zijn nog wansmakelijker (écht waar) dan die plastiekachtige klompachtige Crocs-dingen.  Uiteraard in felle kleurtjes maar bovendien ook nog uitgerust met oortjes, tanden, bek en zelfs hier en daar een staart.  Bovendien laten de ondingen in het zand een “pootafdruk” na.

Uw kind een dergelijk schoeisel aandoen, is het kind voor het leven verminken.   En ik hou me dus al vast voor deze zomer want uiteraard zullen er ook weer volwassenen zijn die “het kind in hen” weer gaan vrijlaten en ook zulke misbaksels gaan aantrekken.

Ik zweer u : wie ik betrap met Polliwalks aan zijn voeten, komt op mijn zwarte lijst.  Draag deftige schoenen.  Geef uw kind deftige schoenen.  Er bestaan massa’s fantasierijke, toffe kinderschoentjes die uw kind voorbereiden op een leven in stijl … of zou u willen dat uw kind op latere leeftijd rondloopt in een campingsmoking, een flashy spandex pakje of een one-size-fits-all shirt ? 

Ik peins van niet.   Dus : bannen die ondingen.  Damn, denk dat ik vannacht nachtmerries ga hebben – krijg die griezelige foto’s maar niet uit mijn hoofd

Hmpf.

Gisteren had ik een baaldag. Rotweer, haasten, en ’s morgens is het dan ook weer in mijn rug geschoten.

Naast het gewone lesgeven kwamen er nog wat frustrerende dingen bij, werkgerelateerd. En dan ’s namiddags nog klassenraad. Die verliep vlot, daar niet van, maar ik blijf het gewoon niet leuk vinden.

Het huis was dan ook nog eens een puinhoop, en mijn rug stond een grondige opruimbeurt eigenlijk niet toe.

Het resultaat was dat ik ’s avonds in de zetel wat chocolade en chips heb binnengespeeld. The real stuff, geen calorie-arme producten.

Blah. Ik zal blij zijn als er deze week alsnog wat af is. Op een kilo hoef ik niet te rekenen, vrees ik.

Balen.

Sorry voor alle schenen waar ik nu ga tegen schoppen maar ik moet het even kwijt.

Mijn grootmoeder ligt nu al een week in een niet nader te noemen ziekenhuis in het Gentse. En ik heb er werkelijk een degout voor ziekenhuizen opgedaan! Het is er vies, het stinkt daar vreselijk, de vloer plakt naar de urine (en wat nog allemaal) en het is er ongelofelijk triestig!

Ik krijg er altijd zo’n misselijk gevoel van dat ik op den duur mijn grootmoeder niet meer kan bezoeken… En wat voel ik me schuldig daardoor.

Geen stommer huishoudelijk werkje (buiten een dekbed in de hoes foefelen) dan versgewassen kousen bijéénzoeken en opplooien.
Want ken je het fenomeen van de ’single socks’?
Je steekt 10 paar kousen in het wasmachien en haalt er 6 paar en 8 single socks uit.
Ik smijt ze in een aparte lade in de hoop daar ooit hun evenbeeld weer tegen te komen. Maar het gebeurt maar zelden dat ik twee sokken terug kan verenigen.

Bij deze lanceer ik een nieuwe lente-trend: 2 verschillende single socks dragen.